به روز شده: 2 ساعت و 54 دقیقه قبل
کد مطلب: 54114
زمان انتشار: شنبه 18 دی 1395 - 10:42:57

کدام الگو چاره‌ساز است؟

حقوق بشر  > ایران  - اسماعیل کوثری

پنج‌شنبه گذشته یادداشتی از سوی جان کری، وزیر خارجه آمریکا تحت عنوان «یادداشت خداحافظی» منتشر شد که بررسی و مرور بندهای آن، نمایی شفاف از سیاست‌ خارجی خصمانه کدخدا علیه انقلاب اسلامی به دست می‌دهد.
 در این نوشته که در واقع، مانیفست دولت دموکرات اوباما در برابر جمهوری اسلامی است، بر لزوم استفاده از اهرم «فشار» بر ایران به منظور عقب راندن «برنامه موشکی»،‌ پایان دادن به «حمایت از جبهه مقاومت و بی‌توجهی به مسئله حقوق بشر» و همچنین توقف «مداخله ثبات‌زدایانه در امور همسایگان» تأکید شده است. نکات قابل تأملی در این نامه وجود دارد که اشاره به برخی از آن‌ها خالی از لطف نیست:
1. سیاستمداران آمریکایی به طور عموم و دولتمردان فعلی کاخ سفید به شکل ویژه،‌ از ضعف تحلیل و یادآوری وقایع و تحولات سال‌های پس از پیروزی انقلاب رنج برده و می‌برند و از درک حقیقت‌های امروز جهان عاجزند. نامه خداحافظی جان کری، البته نکته تازه‌ای ندارد و تکرار رویکرد بدخواهانه دولت‌های گذشته شیطان بزرگ است، اما نکته جالب ماجرا اینجاست که با وجود واقعه عظیمی همچون انقلاب اسلامی،‌ مسئولان این کشور هنوز هم در توهم ابرقدرتی و خودبزرگ‌بینی به سر می‌برند. امروز قدرت‌های بزرگ جهان به این نتیجه رسیده‌اند که دیگر نمی‌توان با زبان زور و تهدید با ملت بزرگ ایران سخن گفت و با این روش منسوخ، سودای ابرقدرت بودن را محقق کرد. اگر آمریکا – آن‌گونه که جان کری در این نوشته یادآور شده – همه گزینه‌ها از جمله گزینه نظامی را برای به زانو در آوردن ایران در اختیار دارد، چرا برای به کرسی نشاندن مواضع خود، از این گزینه نظامی استفاده نکرد و آرزوهای برباد رفته خود را بر روی کاغذ آورده است ؟!
روشن است که آمریکا نه تنها در موضعی نیست که دم از تهدید نظامی بزند،‌ بلکه در عرصه سیاسی نیز قادر نیست که از اهرم فشار دیپلماتیک استفاده کند،‌ چراکه مقبولیت و مشروعیت واشنگتن به سبب سیاست‌های تنش‌آفرین در منطقه و جهان،‌ به‌شدت آسیب‌دیده و گستره نفوذ ایران در منطقه ثابت کرده است که نمی‌تواند اجماعی را بر ضد ایران اسلامی رهبری کند.
2. بررسی لحن مقامات آمریکایی در مواجهه با رویکردهای کلان سیاسی کشورمان نشان می‌دهد که اتخاذ رویکرد مصالحه‌جویانه از سوی برخی جریانات داخلی، توهین و تحقیر مقامات آمریکایی را به دنبال دارد. تهدید مستقیم ایران به حمله نظامی یا حمله اتمی، استفاده از اهرم فشار که بارها از سوی مقامات آمریکایی بیان شده یا توهین‌هایی که در موارد متعدد از طرف مسئولین کاخ سفید اظهار شده، از جمله مواردی است که برخلاف رویکرد تعاملی همان جریان‌های مذکور به بهانه مذاکره و گفتگو، از سوی آمریکایی‌ها بیان شده است.
 از این واقعیت غیرقابل انکار نمی‌توان چشم‌پوشی کرد که هر زمانی که از ادبیات و دیپلماسی انقلابی کوتاه آمده‌ایم و گفتمان نرم و نگاه خوشبینانه را در برابر بدخواهان کشور بکار برده‌ایم، زبان دشمن درازتر شده و طلبکارانه‌تر سخن گفته است. در عوض، هر زمان که «تهدید» را با «تهدید»‌ پاسخ دادیم و در مقابل متکبر، متکبر بوده‌ایم،‌ امنیت،‌ اقتدار و استقلال کشورمان بیش از هر مقطع دیگری،‌ تأمین شده است، بنابراین،‌ صرف‌نظر از ماهیت بدذات طرف مقابل، نباید از ساده‌انگاری و کوتاه آمدن از مواضع اصولی برخی جریانات داخلی در برابر بیگانگان به‌عنوان عامل اساسی در جری شدن دشمن غفلت کرد.
3. اصل ماجرا از اینجا شروع شد که یک جریان داخلی با کوک‌کردن ساز سازش با غرب، راه برون‌رفت از بسیاری از معضلات و مشکلات کشور را به برجام و مذاکره گره زد و متعاقباً برای حل این مسائل، چشم به آن‌سوی مرزها دوخت. کار به‌جایی رسید که حتی مشکل کم‌آبی کشور به رفع تحریم‌ها منوط شد ولی با وجود انجام تعهدات از سوی ایران، آنچه عاید کشورمان گردید، پرونده‌ای ضخیم از وعده‌های عمل نشده‌ای بود که طرف مقابل با کمال بی‌شرمی، انجام آن‌ها را مشروط به دست کشیدن ایران از موضوعاتی نموده که در نامه اخیر جان کری به آن‌ها اشاره شده است.
به عبارت دیگر، آمریکا و متحدانش نه فقط پایبندی کامل ایران به تعهداتش را نادیده گرفته و از عمل به تعهداتشان شانه خالی می‌کنند بلکه پا را فراتر گذاشته و عملی کردن همان وعده‌های نسیه را به دست کشیدن انقلاب اسلامی از جبهه مقاومت، کوتاه آمدن از افزایش توان موشکی و پذیرش حقوق بشر غربی گره زده است.
 به فرض اینکه به این خواسته‌های نامشروع هم تن دادیم، آیا با وجود نشانه‌های غیرقابل انکار بدعهدی و دشمنی آمریکا، حد‌یقفی برای مطالبات جاه‌طلبانه نظام سلطه وجود دارد ؟
4.  این روزها در آستانه یوم الله نوزدهم دی‌ماه و مقاومت جانانه مردم قم در برابر رژیم ستم‌شاهی هستیم.
رهبر معظم انقلاب، در دیدار با مردم قم در سال 93 که به همین مناسبت ایراد فرمودند تأکید کردند مسئولین «چشم ندوزند به دست بیگانه؛ بیگانه یک‌وقت مایل است فشار وارد بیاورد، شما هرچه عقب‌نشینى کنید، مى‌آیند جلو؛ هرچه شما یک قدم عقب بروید، آن‌ها یک قدم مى‌آیند جلو؛ دستگاه استکبار، دستگاه ترحم و انصاف و انسانیت و ملاحظه که نیست؛ هرچه شما عقب بروید، آن‌ها جلو مى‌آیند.» بر این اساس، مشخص می‌شود که تکیه به وعده‌های دشمنان، گام به گام به خصومت و عداوت آن‌ها اضافه می‌کند و زیاده‌خواهی دشمن بدعهد، همین گزاره را ثابت کرده است اما راه چاره، برخلاف آنچه که حامیان سازش و مذاکره فرافکنی می‌کنند،‌ پافشاری بر الگوی «مقاومت» به‌جای اصرار بر مدل «برجام»‌ در مواجهه با دشمنان است.
مدل برجام، نتیجه و پیامدهای خود را نشان داده است و اگر طرفداران مدل برجامی به‌جای حاشیه‌سازی و فرار از واقعیت‌ها،‌ نیم‌نگاهی عاری از تعصب به تحولات داخل و خارج بیندازند، برای آن‌ها روشن خواهد شد که اقتدار، عزت، پیشرفت و مقابله با تهدیدات دشمنان، در گروی برجام هسته‌ای و برجام‌های دیگر نیست بلکه رمز عزت و استقلال واقعی در مقاومت همه‌جانبه نهفته و کلیدواژه‌های تعالی و سرافرازی کشور عبارت است از تقویت تفکر و روحیه انقلابی، سازش‌ناپذیری، هوشیاری و مقابله با نفوذ دشمن، التزام به تحقق سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و تکیه بر توان درونی و بومی.

منبع: روزنامه حمایت

کد مطلب: 54114
زمان انتشار: شنبه 18 دی 1395 - 10:42:57
نظرات
هیچ نظری درباره این مطلب تا کنون به ثبت نرسیده است.
فرم ارسال نظر

نام (اختیاری)

پست الکترونیک (اختیاری)  

آدرس وب سایت یا وبلاگ

نظر شما  

لطفا حاصل عبارت را در باکس مقابل وارد نمایید:

 = 8-1

دیگر مطالب