به روز شده: 2 دقیقه قبل
کد مطلب: 61964
زمان انتشار: چهارشنبه 20 دی 1396 - 14:03:25

پرده‌ای دیگر از جنایات تکفیری‌ها؛ شکنجه کودک سوری به جرم اظهار محبت به خانواده/ عکس

پرده‌ای دیگر از جنایات تکفیری‌ها؛ شکنجه کودک سوری به جرم اظهار محبت به خانواده/ عکس
حقوق بشر  > جهان  - من دلم برای برادرانم تنگ شده بود و همواره به فکرشان بودم، افراد مسلح وقتی می‌دیدند که من برادرانم را یاد می‌کنم، به طور خاص نزدم می‌آمدند تا مرا مورد ضرب و شتم قرار دهند، آنها نمی‌خواستند که من در حالی که در اسارت هستم به یاد برادرانم باشم.

به گزارش تسنیم، این روایتی است که یکی از کودکان شهرک‌های تحت محاصره فوعه و کفریا از دوران اسارت و شکنجه خود توسط افراد مسلح در سوریه نقل کرده است.

ارتش سوریه با هماهنگی جمعیت هلال احمر این کشور موفق شد پانزده نفر از شهروندان شهرک‌های تحت محاصره فوعه و کفریا را که گروه‌های مسلح ربوده بودند، آزاد کند، این  افراد در پی انفجاری که اتوبوس‌های آنها را در مسیر ورود به شهر حلب هدف قرار داده بود،‌ربوده شده بودند. این در حالی بود که این شهروندان در چارچوب توافق موسوم به توافق شهرک‌های چهارگانه در تاریخ 2017-4-14 قرار بود وارد حلب شوند که هدف حمله تروریست‌ها قرار گرفتند که ده‌ها نفر شهید و شمار زیادی هم زخمی شدند و برخی از آنها هم ربوده شدند.

خبرنگار تسنیم با برخی از خانواده‌های آزاد شده که بیشتر آنها زن و کودک هستند‌،گفت‌وگو کرده است و از برخی آنها درباره جزئیات ایام اسارتشان پرسیده است.

یکی از کودکان ربوده شده در گفت‌وگو با تسنیم نحوه اسارت و روزهای سختی که در آن به سر برد، تشریح کرده است:

نام من، محمد طالب از فوعه و کفریا هستم.

خبرنگار تسنیم : برایمان تعریف کن که چه اتفاقی برایت افتاد؟

دو خودروی به سمت ما آمدند، اولین خودرو حامل بسته‌های چیپس برای کودکان و دومین خودرو حامل مواد منفجره بود، پس از توزیع تمام بسته‌های چیپس از خودروی اول،‌کودکان به سمت خودروی دوم دویدند که ناگهان این خودرو منفجر شد.

از ناحیه کتف سمت راست و سر زخمی شدم، پس از آن بود که افراد مسلح را مرا به بیمارستانی در منطقه «أورم» (در جنوب غربی حلب) منتقل کردند که نام آن را بیمارستان ثوره الکرامه گذاشته بودند، آنها مرا با الفاظ زشت و زننده مخاطب خود قرار می‌دادند،‌به ما می‌گفتند : شما شیعیان چهارپا و خوک هستید، شما لیاقت ندارید که ما شما را مداوا کنیم. در آن زمان به آنها گفتید اکنون زمان مناسبی برای بیان چنین حرف‌هایی نیست، زیرا هر کس مسلمانی را تکفیر کند، خود کافر است، این حدیث را پدرم برایشان به نقل از پیامبر اسلام نقل کرد، اما افراد مسلح از این حرف عصبانی شدند و ما را ربودند و به مکانی که نمی‌دانستیم، منتقل کردند، پس از آن، چشم‌بندی به چشمانمان زدند و ما را با ضرب و شتم و توهین مورد بازجویی قرار دادند، از ما سئوالاتی می‌پرسیدند که هرگز پاسخ آن را نمی‌دانستیم،‌هنگامی که به آنها می‌گفتیم جوابش را نمی‌دانیم،‌ما را با شدت بیشتری مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند.

پس از مدتی ما را از منطقه «أورم الکبری» به منطقه «أورم الصغرى» منتقل کردند، وضعیت ما در 10 روز اولیه ورودمان بدتر شد، تا اینکه رفتارشان اندکی بهتر شد،‌اما در خصوص غذا، همواره غذای فاسد شده برایمان می‌آوردند، (برنج و برغول) و ما مجبور بودیم آن را بخوریم، زیرا اگر نمی‌خوردیم، از گرسنگی می‌مردیم.

یکی از افراد مسلح در آنجا به طور خاص می‌آمد تا مرا مرتب شکنجه کند،‌شکنجه من برای او  همچون وجوب نماز شده بود،‌هر شب می آمد تا مرا شکنجه کند، هیچ کس نمی‌دانست چرا دست به این کار می‌زند.

آنجا بود که پدرم از دست آنها عصبانی و ناراحت شد و با تندی به آنها گفت چرا ما را ربوده‌اید و شکنجه می‌کنید؟ این حرف سبب شد تا آنها از پدرم انتقام بگیرند و آتش خشم خود را با شکنجه من خاموش کنند و هر شب مرا مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند.

در آن هنگام که ربوده شدی، به چه چیزی فکر می‌کردی و دوست داشتی با چه کسی دیدار کنی؟

در آن زمان به برادر و خواهرم(که در شهر حلب بودند) و برادری فکر می‌کردم که همچنان در شهرک فوعه به سر می‌برد،همواره به آنها فکر می‌کردم، خیلی دوست داشتم بین آنها باشم و با آنها دیدار کنم، هنگامی که افراد مسلح حرف‌هایم را می‌شنیدند که دوست دارم با برادرانم دیدار کنم،‌به طور خاص نزدم می‌آمدند و مرا به این خاطر شکنجه می‌کردند،‌آنها دوست نداشتند که من برادرانم را یاد کنم،‌افراد مسلح وقتی می‌شنیدند که من برای برادرانم دعا می‌کنم، می‌آمدند و مرا مورد ضرب و شتم قرار می‌دادند،‌آنها دوست نداشتند من برای برادرانم دعا کنم، من و پدرم مورد ضرب و شتم شدید آنها قرار داشتیم،‌آنها به شدت ما را تحقیر می‌کردند.

آرزویم این است که دوستانم را که در فوعه و کفریا هستند،‌نجات دهید، زیرا رنج و سختی زیادی متحمل می‌شوند و در وضعیت گرانی شدید به سر می‌برند.

مادری لحظات اسارت خود را اینگونه برای خبرنگار تسنیم شرح می‌دهد: نامم «فاطمه جبوره» است، لحظه‌ای که انفجار(در ورودی حلب) رخ داد،‌من کمی از آن دور بودم،‌ولی فرزندم از ناحیه پشت زخمی شد،‌هنگامی به دنبال امدادرسانی بودم،‌هیچ کسی را جز دفاع مدنی(وابسته به افراد مسلح) نیافتم،‌به همراه آنها رفتیم بدون اینکه سئوال کنیم، پس از آنکه به بیمارستان رسیدیم و دارو گرفتیم، گروهی از شهروندان کفریا و فوعه در آنجا بودند،‌در آن هنگام بود که یک گروه مسلح آمدند و ما را در یک خودرو قرار دادند و به ما گفتند که ما را به سمت اتوبوس‌ها(که در مسیر حلب بودند) منتقل خواهند کرد، آنجا بود که احساس کردیم ربوده شده‌ایم، زیرا افراد مسلح جاده‌ای را که در آن حرکت می‌کردیم، تغییر دادند و ما را به مقرهای خود بردند و در آنجا زندانی کردند، از آن زمان یعنی 14-4-2017 تا امروز که آزاد شدیم،‌در اسارت آنها بودیم.

رفتار آنها و وضع معیشتی در آنجا چگونه بود؟

از نظر من، هر چند رفتار با زنان خوب بود، و مشکلی در زمینه غذا و آب شرب وجود نداشت، اما خود اسارت و نبود آزادی سخت بود، من در داخل اتاقی زندانی بودم که نمی‌توانستیم هرگز آن را ترک کنیم، ما حبس بودیم و از دیدن کودکانمان محروم بودیم،‌نمی‌توانستیم با آنها برای مدت طولانی ارتباط داشته باشیم.

دوره انتظار از 14-4-2017 تا امروز که آزاد شدیم، طول کشید و از کودکانم دور بودم، الان احساس می‌کنم که در رویا به سر می‌برم و باورم نمی‌شود که اینجا بین کودکانم هستم که به لطف هلال احمر و ارتش سوریه بوده که توانست ما را از چنگال افراد مسلح نجات دهد.

کلید واژه: شکنجه - سوریه
کد مطلب: 61964
زمان انتشار: چهارشنبه 20 دی 1396 - 14:03:25
نظرات
هیچ نظری درباره این مطلب تا کنون به ثبت نرسیده است.
فرم ارسال نظر

نام (اختیاری)

پست الکترونیک (اختیاری)  

آدرس وب سایت یا وبلاگ

نظر شما  

لطفا حاصل عبارت را در باکس مقابل وارد نمایید:

 = 5-4

دیگر مطالب